Żydzi pod swastyką, czyli getto w Warszawie w XX wieku

Inż. Henryk Bryskier (ur. 1899 w Warszawie) – żołnierz Legionów, kapitan rezerwy WP, inżynier mechanik i autor prac o gazach przemysłowych. W II RP działał społecznie, m.in. jako prezes żydowskiego Towarzystwa Krajoznawczego.

Podczas okupacji organizował pomoc dla uchodźców, a jako wiceprezes żydowskiego Towarzystwa Opieki Społecznej prowadził szeroką działalność w getcie. Kierował Komitetem Domowym przy ul. Leszno 15 i inicjował Kąciki Dziecięce. W 1942 r. trafił z rodziną do „szopu” Brauera. W 1943 r. wysłał córkę z getta, sam zamierzał uciec tuż po Wielkanocy. W powstaniu w getcie jego żona zginęła, a on sam został wywieziony do Majdanka, skąd zbiegł. Ukrywał się w Warszawie i tam, w latach 1943–1944, pisał swój Pamiętnik. Zmarł 18 października 1945 r.

Mimo znaczenia dokumentu, żadna żydowska instytucja nie opublikowała całości pamiętnika Bryskiera, który – choć niepisany przez historyka – ma rangę porównywalną z zapiskami Emanuela Ringelbluma.